Państwo Kościelne Rotria

Pełna wersja: (mgr net.) Przykazanie miłości - Matthew von Bleacher
Aktualnie przeglądasz uproszczoną wersję forum. Kliknij tutaj, by zobaczyć wersję z pełnym formatowaniem.
Praca magisterska netowa napisana przez ks. dk. Matthewa von Bleachera w Katedrze Sztuk Wyzwolonych pod opieką ks. bpa dr net. prof. UR Michelangela Piccolominiego SJ, oceniona na ocenę bardzo dobrą.

Cytat:
Fundamentalizm chrześcijański jest jedynym w swoim rodzaju ekstremizmem który wyzbył się wszelkich form terroru i przemocy. Jedynym środkiem nacisku, stosowanym przez chrześcijan, jest miłość. Jezus Chrystus oddając ludzkości przykazanie miłości zdefiniował bezpośrednio czym i w jaki sposób ma walczyć każdy, kto w Niego wierzy.Przykazanie miłości stało się swoistym orężem chrześcijan w walce z własnymi słabościami, z własnymi ułomnościami, z własnymi lękami. Stało się lekarstwem dla skrzywdzonych dusz, umarłych pragnień, stęsknionych oczu.

Pierwotne założenia i przekazy dot. pierwszej części przykazania miłości (tj. miłości do Boga) znajdziemy już w Pięcioksięgu; to właśnie w Księdze Powtórzonego Prawa, w żydowskiej Szemie, w codziennym wyznaniu wiary ortodoksyjnych wyznawców Boga, czytamy:

Będziesz miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze

wszystkich swych sił. (Pwt 6, 5).

Z kolei źródłem przykazania miłości bliźniego był fragment Księgi Kapłańskiej, zwany Kodeksem Świętości:

Nie będziesz szukał pomsty, nie będziesz żywił urazy do synów twego ludu, ale
będziesz miłował bliźniego jak siebie samego. (Kpł 19, 8).

Ustanowienie największego przykazania występuje w relacji ewangelii synoptycznych. W Ewangelii Mateusza Jezus został zapytany przez faryzeuszy, które przykazanie w Prawie jest największe. Jezus odpowiedział:

Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym
swoim umysłem. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego:
Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera
się całe Prawo i Prorocy.

Podobny epizod ma miejsce w Ewangelii Marka i w Ewangelii Łukasza. W relacji Mateusza i Marka Jezus odpowiada na dylemat prawny poruszany przez żydowskich nauczycieli, a dotyczący priorytetów w stosowaniu Prawa. Oba przykazania zacytowane przez Jezusa pochodzą z Pięcioksięgu, w przypadku Ewangelii Mateusza niemal dosłownie cytując Septuagintę.

Jezus połączył oba przykazania zgodnie z rabiniczną zasadą gezerach szawah, która pozwala łączyć dwa wersety przy pomocy jednego słowa. W tym przypadku chodziło o czasownik kochać.

Przykazanie miłości występuje także w Ewangelii Jana; tam jednak Jezus nie cytował już Tory, ale wystąpił jako twórca własnego, nowego przykazania: 

Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. 

W ujęciu Janowym przykazanie nawiązuje nie tyle do miłości innych ludzi, co do miłości samego Jezusa do uczniów. Wygłoszenie przykazania nastąpiło po obrzędzie umycia nóg i było skierowane wyłącznie do uczniów, co prawdopodobnie stanowiło odpowiedź na brak solidarności we wspólnocie.

Jezus nie ma na uwadze przykazania w sensie prawnym lecz moralnym, co dla pytającego uczonego w Prawie nie może stanowić zasady rozstrzygającej w spornych kwestiach. Pośrednio Jezus neguje z góry przyjęte założenie, że istnieje jakiś biblijny przepis, który pod względem ważności przewyższa inne normy i tym samym daje do zrozumienia, że właściwym sensem Księgi Prawa są ściśle religijne wymagania miłowania Boga. Ten duchowo-religijny wymiar przewyższa formalno-prawny.

Różne sytuacje kontrowersji, o których mowa w Ewangeliach, były dla Jezusa okazją do udzielenia wyjaśnień, w świetle Objawienia Bożego. Jezus nie dał się sprowokować do prawnej polemiki, lecz rozstrzygnął problem zgodnie z wolą Bożą. Odpowiedź Jezusa ma więc religijny charakter, co trzeba mieć na uwadze przy szukaniu rozwiązania kwestii relacji przykazania miłości Boga i przykazania miłości bliźniego.

Chrystus w swojej ludzkiej postaci stał się fizycznym łącznikiem pomiędzy Starym a Nowym Przymierzem; Przymierzem Miłości pomiędzy Bogiem a człowiekiem.

Wyjątkową posługę względem Przykazania Miłości pełnią diakoni; ich posługa wynika z przyjętych święceń, gdzie jako orędownik Słowa Bożego diakon ma obowiązek szerzyć miłość i pokój. Służą oni Kościołowi poprzez szczególne posługi miłości.
Reasumując: Kwestia miłowania bliźniego otrzymała definitywną odpowiedź od Chrystusa, który praktykowanie miłości wskazał jako warunek posiadania życia wiecznego i jako przejaw woli Bożej zawartej w najważniejszym z przykazań. W nauce Jezusa znajdujemy ścisłe połączenie dwóch przykazań, występujących w Starym Testamencie w odrębnych kontekstach. 

Miłość do Boga dotyka najbardziej duchowej strony człowieka, który z pełnym zaangażowaniem, przy pomocy swoich emocji i czynów, czyni z siebie dar Bogu. Miłość do drugiego człowieka, będąca w swoim zasięgu uniwersalna, nie niweluje różnic między ludźmi lecz jest akceptacją drugiej osoby na wzór samego siebie, czym potwierdza się stwórczą wolę Boga. Przykazanie miłości posiada swoje istotne odniesienie do sylwetki i postępowania Jezusa, w którym w pełni objawia się wola Boża i przez którego ludzie mają dostęp do zbawienia.