Ocena wątku:
  • 0 głosów - średnia: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Jan IIAudiencja Generalna XXVII VI MMXX
#1
[Obrazek: Papal_tiara_and_keys.png]


Uroczysta Audiencja 
z okazji XIII rocznicy powstania
Państwa Kościelnego Rotria


27 czerwca MMXX AD, w Pałacu Apostolskim


R
ano w sobotę odbyła się w Bazylice Św. Pawła wielka celebra w intencjach dziękczynnych za trzynaście lat Państwa Kościelnego i Kościoła Powszechnego, którą odprawiał Ojciec Święty w asyście kardynałów, biskupów i reszty duchowieństwa. Zebrani nie tylko dziękowali za trzynaście lat istnienia wspólnoty, ale też prosili o niezbędne łaski i wsparcie na kolejne lata. Po zakończonej liturgii, wszyscy udali się procesyjnie do Sali Aleksandryjskiej, a Jego Świątobliwość Jan I, niesiony w lektyce przez gwarne ulice, pozdrawiał wiernych witając się radośnie z niektórymi i błogosławiąc dzieci. Gdy zebrani dotarli do Sali Aleksandyjskiej, Jego Świątobliwość zabrał głos. 


Sanctitas Sua Ioannes PP. II 
Pontifex Maximus et Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae etc. etc. etc.
[Obrazek: leon%20iii.png]
[-] 3 użytkowników lubi ten post.
  • Janusz Zabieraj, Michał Franciszek Lisewicz, Mikołaj Dreder
Odpowiedz

#2
Cytat:
[Obrazek: leon%20iii.png]


Wasze Eminencje, 
Wasze Ekscelencje,
Przewielebni Księża,
Dostojni Goście,
Drodzy Wierni,

w chwilach takich jak ta, wiele myśli przychodzi nam do głowy, ale chyba jedna najgłośniej wybrzmiewa w głębi serca - tradycja zobowiązuje. Dźwigamy na naszych barkach trzynaście lat pracy najróżniejszych ludzi - przyjaciół, dalszych znajomych, nieznajomych, wielkich postaci historycznych i przodków, a także dawno zapomnianych już budowniczych, którzy odeszli, pozostawiając jednak swój wkład. To trzynaście lat nieprzespanych nocy, rozlicznych intryg, czasem nawet oszustw, kłótni, ale przede wszystkim ciężkiej pracy, woli zbudowania czegoś wspaniałego. Trzynaście lat budowania znajomości, własnego rozwoju i nabywania wiedzy. Trzynaście lat powitań na Piazza Navona i głośnych odejść, albo cichego gaśnięcia aktywności. Niezliczonych wiadomości wymienionych prywatnie, niezliczonych dylematów i refleksji, dysonansów, chwil między młotem a kowadłem, goryczy porażki i euforii triumfu, pomysłów... Wreszcie, to trzynaście lat niezliczonych osób, które Rotrię odwiedziły. Czasem byli to chwilowi goście, czasem wieloletni twórcy potęgi Państwa Kościelnego. Długo można wymieniać to wszystko, co Rotrię stanowiło przez ostatnie trzynaście lat. Wielka to dla nas duma, że budując dalszą potęgę Rotrii, nie budujemy naszego domu na piachu, lecz na skale - na prawdziwym i trwałym fundamencie długoletniej tradycji i wielkiego dorobku.


Prócz wdzięczności do tych, którzy Rotrię budowali przed nami, a także dumy z naszego własnego wkładu w jej tworzenie, winniśmy czuć teraz silne pragnienie, aby w roku dwa tysiące trzydziestym trzecim również i nas wspominano podczas Audiencji Generalnej w Sali Aleksandyjskiej i z udziałem Biskupa Powszechnego. Trzynaście lat to czas, który potrafi ukształtować nowego człowieka. Wierzymy głęboko w to, że również osoby, które jeszcze należą do przyszłości, będą prowadzić Rotrię przez lata trzydzieste bieżącego stulecia. Nie opuszcza nas nadzieja, iż nie jesteśmy ostatnim pokoleniem Rotryjczyków. Przemawiają zresztą za tym nie tylko nasze własne przeczucia, ale niepodważalne fakty. Ostatni rok dał Kościołowi Powszechnemu i Patrymonium wielu nowych i wciąż aktywnych duchownych, którzy są żywym dowodem na to, że Rotrii nie omija naturalny cykl zastępowania starszych przez młodych. Dla młodych jest to ogromna szansa, a dla starszych wielki spokój, bowiem choć nie zamierzają wcale odchodzić, mogą czuć się spokojni o dorobek, który przejęli po przodkach i sami go budowali. Bogu niech za to będą dzięki.
 

Ostatni rok pokazał nam też, że niewielki czas potrafi odmienić oblicze Rotrii na zawsze. Ileż to zmian nastąpiło? Naprawdę trudno zliczyć... Dobitnie uwidacznia to, że od nas tylko zależy kierunek tych zmian, które potrafią postępować w zawrotnym tempie. 
Na następny rok widzimy dość lapidarną receptę - wiele pracy, pomysłów i aktywności. Stać nas na to, Drodzy Bracia! Pokazujemy to od trzynastu lat! Zawsze byliśmy nie tylko Państwem aktywnym, ale stanowiliśmy również bastion wyższej kultury na skalę mikroświata. Nasi duchowni należeli do naturalnie ukształtowanej elity intelektualnej i kulturalnej. Nie zniszczmy tego wspaniałego salonowego dziedzictwa, które Pollin podziwia nieustannie od ponad dekady. Dbajmy o własny rozwój, dbajmy o naszą kulturę i tradycję, rozwijajmy je bez obaw, stale jednak spoglądając w przeszłość. Wszyscy jesteśmy bowiem niczym Biskup Powszechny, który niesiony jest w lektyce. Niosą nas w przód nasi poprzednicy i kiedyś również my, gdy nowi pasażerowie zajmą swe miejsca, dołączymy do niosących. Niosą nas członkowie wielkich rodów, wspaniali patriarchowie, genialni kardynałowie, biskupi i księża, naukowcy, artyści, wojskowi, dziennikarze, zwykli wierni i wszyscy, którzy przez minione lata budowali dziedzictwo, z którego my dziś korzystamy. 

Nie zniechęcali się oni nawet wtedy, gdy Rotria upadała lub znajdowała się w dramatycznym położeniu. Nasza historia zna takie chwile, ale podnieśliśmy się z nich wzmocnieni, czego dowodem jest nasza obecność tutaj. Niech będą one dla nas dowodem na to, że wola utrzymania wielkiego dziedzictwa Rotrii jest silniejsza od wszelkich przeciwności. 

Wierzymy mocno w to, że za rok Rotria ponownie będzie obchodziła swe, już czternaste urodziny. Coraz bliżej nam do półtorej dekady, do kolejnej wielkiej rocznicy. Marzymy wprost o tym, aby Państwo Kościelne z wielką solennością obchodziło te zbliżające się rocznice i coraz śmielej zbliżało się do ogromnego jubileuszu dwudziestolecia istnienia. Choć oczywiście to jeszcze odległa przyszłość, jednak należy myśleć o niej, jak zawsze o przyszłości.

W tym wyjątkowym i doniosłym dniu, pragniemy uhonorować tych, którzy swą pracą i poświęceniem pracują dla dobra i przyszłej potęgi Państwa Kościelnego Rotria i Kościoła Powszechnego.

W pierwszej kolejności, Złotym Sercem odznaczamy Ich Eminencje Mikołaja Dredera, Piusa Marię de Medici oraz Hieronima Sieniawskiego i Ich Ekscelencje Adalbertusa Pronobisa oraz Tadeusza Piccolominiego. Ich praca jest nie do przecenienia.

Doceniamy jednak niezmiernie aktywność Przewielebnego Księdza Janusza Zabieraja, którego odznaczamy Srebrnym Sercem. Mamy nadzieję, że jego zapał nigdy nie będzie gasł. Tym samym odznaczeniem pragniemy uhonorować Przewielebnego Księdza Fiodora Godunowa, który zasługi dla Państwa Kościelnego począł ostatnio gromadzić jako Sekretarz Stanu. 
Jego Eminencję Mikołaja Dredera odznaczamy Medalem Szczodrobliwości, w podzięce za utrzymywanie infrastruktury Państwa Kościelnego. 
Oby przyznane odznaczenia okazały się również motywacją na dalszą ofiarną pracę Kościołowi.

Wszystkim z serca błogosławimy in nomine Patris + et Filii + et Spiritus Sancti. 
Sanctitas Sua Ioannes PP. II 
Pontifex Maximus et Servus Servorum Dei,
Patriarcha et Episcopus Rotriae etc. etc. etc.
[Obrazek: leon%20iii.png]
[-] 2 użytkowników lubi ten post.
  • Michał Franciszek Lisewicz, Taddeo Piccolomini
Odpowiedz

#3
Bóg zapłać, Ojcze Święty! Vivat Rotria! Vivat Jan II!
Jego Eminencja
Mikołaj kardynał Dreder
Dziekan Kolegium Kardynalskiego
[Obrazek: 14101934_nicolodreder2.png?w=1100]
[-] 1 użytkownik lubi ten post.
  • Jan II
Odpowiedz

#4
Ojcze Święty, dziękuję za zaufanie i odznaczenie. Służba dla Ciebie to największy honor, jaki mnie spotkał w swoim v-życiu. Mam szczerą nadzieję, że za cztery miesiące będę mógł z pokorą powiedzieć za świętym Patronem Patrimonium, św. Pawłem Apostołem, iż w dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem.
(-) x. Fiodor Anatoljewicz Godunow
[-] 1 użytkownik lubi ten post.
  • Jan II
Odpowiedz

#5
Vivat Rotria! Obyśmy doczekali jak największej ilości rocznic, najlepiej okrągłych. Gratuluję odznaczonym. Ja swoje drugie Srebrne Serce (pierwsze dostałem od JŚ Piusa Leona II) wystawię na licytację, a pieniądze z niej przeznaczę dla ubogich.
ks. prał. dr net. Janusz Adam Zabieraj SJ
Kapelan Honorowy Jego Świątobliwości
Proboszcz Bazyliki pw. św. Marka w Wenecji
Kawaler Bari
[Obrazek: 33UTp.png]
Odpowiedz

#6
Vivat Rotria! Vivat Joannes II! 
Nie wiem czym zasłużyłem na odznakę Złotego Serca, ja tylko wykonuję to, co do mnie należy. Jednak dziękuje za takie niezasłużone chyba wyróżnienie.
(-) Ks. Bp. Adalbertus Pronobis von Hippogriff-Piccolomini SJ,
Biskup pomocniczy Diecezji Teplice
Prefekt Kongregacji ds. Kościoła i Duchowieństwa
Protonotariusz Apostolski
Markiz Sieny Zachodniej

[Obrazek: bpadalbertus.png]
Odpowiedz

#7
Reverendissime Pater,

to dla mnie zaszczyt, być uhonorowanym z rąk Waszej Świątobliwości. 27 czerwca to dla mnie bardzo ważny dzień - z powodów wirtualnych: tego dnia otrzymałem nominację biskupią z rak Leona II; a z powodów realnych - to dzień Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, mojej osobistej patronki, a zarazem dzień moich urodzin. Dlatego ten dzień bardzo mocno przeżywam i celebruję.

100 lat Rotrio, 100 lat!
(-) Sua Eminenza 
 Pio Maria Cesare de Medici

Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Osobisty Doradca Ojca Świętego
Custode delle fede e Chiesa (Panzerkardinal)
Odpowiedz

#8
Vivat!
[Obrazek: podpis.png]
(~) abp Taddeo van Hälsing-Marcjan-Chojnacki
von Hippogriff-Piccolomini SJ
Wikariusz Generalny
Prefekt Kongregacji ds. Dyscypliny
Markiz Sieny Wschodniej
[Obrazek: convertedHERB.png]
Odpowiedz

#9
Vivat!
(-) Michał Franciszek Lubomirski-Lisewicz
Ambasador Rzeczypospolitej Obojga Narodów w Księstwie Sarmacji
Minister Księstwa Urbino
Odpowiedz



Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek:
1 gości


Silnik forum © MyBB 2002-2020 Polskie tłumaczenie © MyBB PL 2007-2020 Styl © iAndrew 2016-2020 Edit © Axwell 2017-2020