Ocena wątku:
  • 0 głosów - średnia: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Traktat o historii III Państwa Kościelnego Rotria
#1
Cytat:
[Obrazek: 2cCxX.png]

Traktat o historii III Państwa Kościelnego Rotria

autorstwa o. Paola biskupa della Chiesa OSSPE

Wstęp

Traktat ten, najmilsi Bracia, nie będzie dokładną rozprawą historyczną, w której wszystko zostanie ściśle opisane z datą dzienną. Intencją moją jest jedynie nakreślenie czasów, ich atmosfery i najważniejszych zdarzeń. To czasy, których jestem bezpośrednim świadkiem. To okres stanowiący odrodzenie Rotrii - III Państwa Kościelnego. Odrodzenie bardzo bolesne i niedokończone, ale będące na dobrej drodze. Traktat pisany będzie partiami, na ile pozwoli czas i moja zaawansowana realioza. Wszak starszym jużci jestem xiędzem. Nawiązywać on będzie do dawnego dzieła "Breviati Index Patriarcharum". Zatem wczytajcie się Bracia, bo historia est magistra vitae. Jeżeli najdzie Was ochota do komentowania dzieła, spotkajcie się ze mną w Karczmie "Pod Mitrą i Pastorałem" i wymieńcie swoje uwagi przy kielichu zacnego wina albo kuflu piwa, będącego napojem postnym.

Rozdział I - Aleksander IV (21.12.2015 - 25.01.2016)

[Obrazek: 2qa5Q.jpg]
Aleksander IV, a właściwie Michelangelo Farnese był najbliższym współpracownikiem Ksawerego van Berdena - legalnego Regenta Państwa Kościelnego Rotria, który przybył ratować Kościół Święty po Wielkiej Październikowej Schizmie (X 2014 - XII 2015) na początku grudnia 2015 r. Ksiądz Farnese jako wysłannik biskupa Berdena rozgłosił fakt objęcia władzy przez prawowitego namiestnika po krajach zaprzyjaźnionych z Rotrią. Tym samym o restauracji dowiedzieli się również przedstawiciele kościołów schizmatyckich - Kościoła Galicyjskiego (antypatriarcha Kalikst I - obecny biskup Karol Wawrzyniec Medycejski), będącego pod wpływem Królestwa Skarlandu, Kościoła Rotryjskiego obediencji niderlandzkiej (antypatriarcha Benedykt I oraz jego Kamerling kardynał Albert Orański) i Kościoła Starorotryjskiego (arcybiskup Wolnogradu Pius von Habicht - ja niegodny sługa pański). Na wieść o powrocie legalnego Regenta i chęci odbudowy-zjednoczenia Kościoła Powszechnego, antypatriarcha Kalikst I oraz abp von Habicht ogłosili likwidację swoich kościołów i pragnienie powrotu na łono Kościoła Rotryjskiego. Antypatriarcha Benedykt I zmarł (nie wiadomo czy śmiercią v-naturalną), a kardynał Albert Orański ogłosił podporządkowanie się obediencji niderlandzkiej Kościołowi Rotryjskiemu. Do Apostolskiego Miasta powróciło wielu duchownych (m.in. Tomasso Mancini, Guliano Montini) i rozpoczął się czas odbudowy. W trakcie toczącej się debaty postulowano szerokie reformy Państwa Kościelnego Rotria, także ustrojowe, jednakże ostatecznie do takich nie doszło.

W pierwszym w historii III Rotrii konklawe czynne i bierne prawo wyborcze posiadali wszyscy duchowni obywatele. Było to spowodowane faktem, że nie żyli legalni kardynałowie. W wyniku tak przeprowadzonego konklawe patriarchą został wybrany dnia 21 grudnia 2015 r. Michelangelo Farnese, który przybrał imię Aleksandra IV. Zadaniem, które obrał sobie za cel w trakcie pontyfikatu, było stworzenie ustawy zasadniczej, nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego, odrestaurowanie uniwersytetu oraz wprowadzenie Państwa Kościelnego na drogę rozwoju. Niestety udało mu się to częściowo.

Krótki, bo miesięczny pontyfikat Aleksandra IV przyniósł uchwalenie bulli zasadniczej Super Universas, która ze zmianami obowiązuje do tej pory. Ponadto Aleksander wydał kilka aktów prawnych dotyczących struktury Kościoła Rotryjskiego m.in. podziału jego jednostek organizacyjnych w krajach konkordatowych. Napisał także bullę o duchowieństwie oraz o siłach zbrojnych Państwa Kościelnego. Nie udało mu się skodyfikować na nowo prawa kanonicznego. Aleksander IV wskrzesił Uniwersytet Rotryjski i mianował jego Rektorem Ksawerego van Berdena.

Za rządów Aleksandra IV z inicjatywy Alberta Orańskiego rozpoczęły się prace nad wprowadzeniem w Państwie Kościelnym systemu gospodarczego. Zakończyły się one sukcesem, gdyż stworzono gospodarkę ziemską, która funkcjonuje do dnia dzisiejszego. Była to spora innowacja. Działalność rozpoczął także Bank Rotrii, początkowo w formie pisanej, a następnie skryptu, który również i dzisiaj pełni znakomicie swoją funkcję.

Z chwilą objęcia przez Farnese Złotego Tronu ostudził się zapał rotryjczyków do pomocy Ojcu Świętemu. Wielu duchownych ponownie stało się nieaktywnymi. W poczuciu rozgoryczenia i opuszczenia, Aleksander IV renuncjował pod koniec stycznia 2016 r. W trakcie swojego pontyfikatu nie mianował kardynałów, jedynie uczynił biskupem Severina Castiglioniego (mnie niegodnego sługę pańskiego).

Aleksander IV to oprócz Ksawerego van Berdena odrodziciel Państwa Kościelnego Rotria. Pomimo krótkiego pontyfikatu powinien zostać zapamiętany jako ten patriarcha, który zjednoczył pod swoją władzą duchownych wielu v-wyznań powstałych po Wielkiej Październikowej Schizmie oraz stworzył na nowo podstawy funkcjonowania Państwa Kościelnego oraz Kościoła Rotryjskiego. Jego imieniem wolą następcy - Piusa V została nazwana sala audiencyjna w Pałacu Apostolskim.


Rozdział II - Pius V (28.01.2016 - 02.03.2016)

[Obrazek: 2rn1M.jpg]


Kolejne konklawe w nadzwyczajnej formie, czyli z udziałem wszystkich duchownych Kościoła Rotryjskiego obrało Patriarchą Severina biskupa Castiglioniego, który przybrał imię Piusa V. Zapowiedział on odrodzenie Państwa Kościelnego, zwiększenie aktywności duchownych w kościołach partykularnych, a także zapewnienie spokoju i ciągłości na Tronie Patriarszym. Pius V na początku pontyfikatu zajął się sytuacją wewnętrzną w kraju. Zagwarantował niepodległość Księstwa Urbino, jak również przydzielił pozostałe księstwa lenne - Mediolan Orańskim, Modenę - d'Este y Córdobie, Parmę Castiglionim oraz Toskanię Medyceuszom. Dzięki pomocy Ksawerego van Berdena ogłosił nowy Kodeks Prawa Kanonicznego.

Rządy Piusa V to również przekształcenia w strukturze personalnej Kościoła Rotryjskiego. Patriarcha ten powołał Kolegium Kardynalskie w skład którego weszli dotychczasowi biskupi Leonardo Mario Castiglioni (syn Piusa V przezeń ustanowiony biskupem), Albert Orański (również wyświęcony na biskupa przez Piusa V), Ksawery van Berden. Pod koniec pontyfikatu kardynałem wpierw świeckim, a następnie biskupem został Fernando de Córdoba. Ksiądz Juan Jose Villagómez został uhonorowany tytułem prałata honorowego Jego Świątobliwości, zaś prezbiter Carlo Lorenzo de Medici y Zep tytułem kapelana honorowego Jego Świątobliwości. Z powodu błyskawicznej nominacji biskupiej patriarszego syna, a następnie uczynienia go purpuratem, Pius V stał się niechlubnym dowodem nepotyzmu, który występował w prawdziwym Państwie Kościelnym, które Rotria stara się odzwierciedlać. Nepot - kardynał Leonardo Mario Castiglioni wprowadził w Rotrii system gospodarki inwestycyjnej, który jednak nie przyjął się i został usunięty za rządów jednego z następców Piusa V.

Patriarcha Pius V będąc zmartwionym nadal słabnącą aktywnością w Państwie Kościelnym zwołał I Synod Laterański, w trakcie którego dyskutowano m.in. nad kształtem Rytuału Laterańskiego, Ceremoniału Kwirynalskiego i Ceremoniału Uroczystości Kościoła Rotryjskiego. Stwierdzono, że zmian w nich może dokonać wyłącznie Sobór, dlatego uznano, ze mocą tradycji powinny pozostać one nie zmienione.

Pod koniec pontyfikatu Piusa V opuścili go wszyscy współpracownicy. Jedyną pomoc Patriarsze oferował Jego Eminencja kardynał de Córdoba. Jego Świątobliwość z powodu opuszczenia przez współpracowników rozchorował się i mianował Jego Eminencję Alberta Orańskiego Regentem Stolicy Świętej. Korzystając ze swoich prerogatyw, kardynał Orański wprowadził nowy system wojskowy w Państwie Kościelnym umożliwiając tworzenie wojsk prywatnych. Pius V nie był jego zwolennikiem, ale zmianę tę zaakceptował. Usunął ją dopiero gdy sam sprawował regencję za rządów Leona III. Mimo wszystko system powrócił i działa do dnia dzisiejszego.

Krótko po zakończeniu regencji, po zapowiedzi odejścia przez Mecenasa Patriarszego księdza Carlo Lorenza de Medici y Zepa, Pius V załamał się i złożył akt renuncjacji w dniu 2 marca 2016 r.

Pius V to przykład człowieka chwiejnego, rozdartego. Jego intencje naprawy Państwa Kościelnego, przede wszystkim poprawy aktywności w Rotrii były słuszne, brakowało mu jednak pomysłu na ich realizację oraz umiejętności zjednania swoich poddanych i współpracowników. Rządy Piusa V cechowały się surowością. Żeby ukarać za brak aktywności oraz zniewagę Alberta Orańskiego w pewnym momencie Jego Świątobliwość pozbawił go mitry biskupiej. Szybko jednak zdał sobie sprawę, że metoda "kija" nie jest skuteczna, dlatego przywrócił ojca Niderlandów do godności biskupiej. Patriarcha cierpiał także na realiozę, której ataki odbierały chęć podjęcia ogromnego wysiłku, wymaganego na Złotym Tronie m.in. poprzez konieczność organizacji długich ceremonii kościelnych (Patriarcha nie był koronowany zgodnie z tradycją tylko na podstawie znacznie skróconego, nowego rytuału. Zostało to skrytykowane na I Synodzie Laterańskim).

Obiektywizm naukowca - historyka z bólem serca nakazuje mi uznać swój pontyfikat za najgorszy w historii III Państwa Kościelnego Rotria.


Rozdział III - Leon III (05.03.2016 - 03.06.2016)
[Obrazek: 2rJFv.jpg]

Kardynałowie Leonardo Mario Castiglioni, Fernando Alvarez d'Este y Córdoba, Albert Orański oraz Ksawery van Berden zebrani na konklawe po renuncjacji Piusa V wybrali na jego następcę księdza Carlosa Lorenzo de Medici y Zepa, który przybrał imię Leona III. Wybór był o tyle zaskakujący, że Carlos Lorenzo nie posiadał nominacji biskupiej, którą to w dzień wyboru zgodnie z prawem nadał mu Leonardo Mario kardynał Castiglioni. Był on kolejnym Patriarchą, który obiecał reformy Państwa Kościelnego oraz srogą politykę względem roszczeń duchownych. Oczekiwano ponadto od nowego Ojca Świętego zwiększenia liczby publicznych uroczystości, którym będzie przewodniczył.

Jedną z ważniejszych decyzji podjętych przez Leona III było zwołanie I Soboru Welijskiego. Podczas jego obrad trwających od 28 marca 2016 r. do 2 listopada 2016 r. (z ogromnymi przerwami) debatowano, niestety bez owocnych skutków nad kwestiami wirtualnej ewangelizacji, roli oraz jedności Kościoła Rotryjskiego i kościołów partykularnych w mikroświecie, misji duchowieństwa w v-świecie, zmian w ceremoniałach Kościoła Rotryjskiego. Efektem obrad soborowych było stworzenie rytu welijskiego ceremoniałów Kościoła, a także podpisanie Unii Siczyńskiej pomiędzy Kościołem Rotryjskim, a Kościołem Surmenii (to zdarzenie miało miejsce za pontyfikatu następcy Leona III - Sykstusa IV). Niektóre propozycje soborowe były bardzo kontrowersyjne jak np. wirtualnej spowiedzi, którą zaproponował kardynał Albert Orański. Jednak oprócz Aktu Unii Siczyńskiej Sobór nie skutkował wydaniem żadnych innych dokumentów.

Efektem polityki zagranicznej Leona III było podpisanie pomimo oporu ze strony niektórych bialeńczyków konkordatu z Republiką Bialeńską i ustanowienie archidiecezji wolnogradzkiej, która to z czasem stała się prałaturą terytorialną, a następnie ponownie archidiecezją. Rządy Leona III to także ocieplenie relacji rotryjsko-sarmackich.

Z woli Leona III powstało Towarzystwo Jezusowe - pierwszy zakon w III Państwie Kościelnym Rotria. Jego Generałem został mianowany Wilhelm kardynał Orański. 

Jego Świątobliwość Leon III odebrał kapelusz kardynalski oraz nominację biskupią Leonardowi Marii Castiglioniemu, który za jego pontyfikatu nagle, bez podania przyczyn opuścił Rotrię, zniknął bez śladu i nie odnalazł się aż do dnia dzisiejszego. Patriarcha kreował natomiast kardynałem Severina Castiglioniego. W trakcie pontyfikatu Carlosa Lorenza zaginął również kardynał Fernando de Córdoba, który pojawił się z powrotem dopiero pod koniec rządów Sykstusa IV - następcy Leona III. Duchowny ten wolą Jego Świątobliwości Leona III stracił kapelusz kardynalski oraz mitrę biskupią. W trakcie rządów Ojca Świętego Leona III Kolegium Kardynalskie wybrało swojego Dziekana. Został nim Ksawery kardynał Berden.

Za rządów Leona III, uzyskawszy wcześniej stwierdzenie nieważności małżeństwa, do stanu duchownego powrócił Wilhelm Orański, który abdykował z tronu Królestwa Zjednoczonych Niderlandów, gdzie panował jako Wilhelm II. Duchowny ten uzyskał bardzo szybko nominację biskupią, a kiedy Regentem Stolicy Świętej został kardynał kamerling Severino Castiglioni, Wilhelm Orański otrzymał kardynalskie galero.

Panowanie Leona III to w pewnym stopniu rozkwit kultury na terytorium Państwa Kościelnego. Sam Ojciec Święty oraz kilku duchownych (m.in. kard. Albert Orański) rozpoczęło pisanie fikcyjnych opowieści sensacyjnych dotyczących życia w Apostolskim Mieście oraz całej Rotrii. Niestety po kilku rozdziałach zaprzestali tej czynności z powodu nadmiaru obowiązków wirtualnych i realnych.

Ostatnie dni pontyfikatu Leona III to okres regencji sprawowanej przez kardynała kamerlinga Severina Castiglioniego. Kardynał Castiglioni postanowił rozprawić się raz na zawsze z gnuśnością duchownych. Wydał serię dokumentów wprowadzających surowe kary za nieposłuszeństwo (obowiązują one de facto do dziś). Kamerling chciał również pozbawić purpury m.in. Alberta Orańskiego, ale Jego Świątobliwość nie pozwolił na to i aktem swej renucjacji zakończył pontyfikat, a tym samym okres regencji Severina Castiglioniego. Krótkie rządy Regenta wywołały oburzenie w Stolicy Apostolskiej. Sam Carlos Lorenzo po swoim odejściu zapowiedział zemstę na kardynale Castiglionim, którego to obarczył odpowiedzialnością za zakończenie pontyfikatu i niewłaściwe decyzje w trakcie regencji. Ostatnią decyzją Leona III było wyniesienie księdza kanonika wawelskiego Hieronima Sieniawskiego do godności biskupa i obdarowanie go diecezją krakowską na terenie Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Był to pierwszy od niepamiętnych czasów duchowny, który został biskupem, a nigdy nie odwiedził Apostolskiego Miasta Rotria.

Leon III okazał się kolejnym duchownym, dla którego patriarsza tiara okazała się za ciężka. Nie można odmówić mu dobrych chęci, m.in. objawionych poprzez zwołanie soboru powszechnego. Patriarcha starał się rozwinąć kulturę Państwa Kościelnego np. pisząc swoje opowiadania. Niestety nie potrafił poradzić sobie ze współpracownikami, których dominacja ostatecznie doprowadziła go do klęski.


Rozdział IV - Sykstus IV (05.06.2016 - 19.10.2016)

[Obrazek: 2s9b5.png]


Na konklawe, które odbyło się po renuncjacji Leona III trzech kardynałów - Severino Castiglioni, Albert Orański oraz Wilhelm Orański (na konklawe nie dotarł kardynał Ksawery van Berden) dość szybko dokonało wyboru jego następcy. Został nim Albert kardynał Orański, znany wcześniej jako Aleksander IV - drugi antypatriarcha rotryjski po Wielkiej Schizmie Październikowej. W trakcie konklawe doszło do złamania tradycji, gdyż przez moment dostęp do Kaplicy Sykstyńskiej posiadała osoba niebędąca kardynałem. Eksces ten nie spotkał się z późniejszą reakcją Ojca Świętego czy Świętego Oficjum. W swoim pierwszym przemówieniu z loggi Bazyliki Laterańskiej Sykstus IV zaszokował wiernych stwierdzeniem, że jego pontyfikat może być ostatnim w dziejach Rotrii. Miał jednak nadzieję, że wspólną pracą uda się doprowadzić Kościół Rotryjski do szczytu chwały.





Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek:
1 gości


Silnik forum © MyBB 2002-2019 Polskie tłumaczenie © MyBB PL 2007-2019 Styl © iAndrew 2016-2019 Edit © Axwell 2017-2019